محمل نازش ز صحرایی که بال افشان گذشت

خانه شطرنج تا بوده ست خوش همسایه بود

التفات نازی از مژگان سیاهی داشتیم

هرکجا رفتیم از خود بر سر ما سایه بود

گرد اگر برخاست طاووس چمن پیرایه بود

بید ل از چاک جگر چون صبح بستم نردبان

منظری کز خود برآیم با فلک هم پایه بود