بید ل از چاک جگر چون صبح بستم نردبان

هرکجا رفتیم از خود بر سر ما سایه بود

محمل نازش ز صحرایی که بال افشان گذشت

گرد اگر برخاست طاووس چمن پیرایه بود

منظری کز خود برآیم با فلک هم پایه بود