تا شوق کشد محمل فرصت ، مژه بستم

غواص ندانست که ساحل گهری بود

از جرات پرواز به جایی نرسیدیم

جمعیت بی بال و پری ، بال و پری بود

دربار شرر شوخی برق نظری بود

نگذاشت فلک با تو مقابل دل ما را

فریاد که آیینه به دست دگری بود