آسودگی شعله کمین سفری بود

روزی که گذشتی ز سر خاک شهیدان

هر گرد که در پای تو افتاد سری بود

آخر ز خودم برد به راه تو نشستن

دل کشته یکتایی حسن ست وگرکه

در پیش تو آیینه شکستن هنری بود

بیدل به تمناکده عرض هوسه