عبرتکده ام کارگه شیشه گری بود

افسوس که دامان هوایی نگرفتیم

خاکستر ما قابل عرض سحری بود

دل رنگ امیدی ندمانیدکه نشکست

چون اشک دویدیم و به جایی نرسیدیم

خضرره ما لغزش بی پا و سری بود

هر غنچه که بی پرده شد آهی به قفس داشت