خضرره ما لغزش بی پا و سری بود

دل رنگ امیدی ندمانیدکه نشکست

عبرتکده ام کارگه شیشه گری بود

چون اشک دویدیم و به جایی نرسیدیم

هر غنچه که بی پرده شد آهی به قفس داشت

این گلشن خون گشته طلسم جگری بود

کس منفعل تلخی ایام نگردید