این گلشن خون گشته طلسم جگری بود

چون اشک دویدیم و به جایی نرسیدیم

خضرره ما لغزش بی پا و سری بود

هر غنچه که بی پرده شد آهی به قفس داشت

کس منفعل تلخی ایام نگردید

در حنظل این دشت گمان شکری بود

دیدیم که بی وضع فنا جان نتوان برد