در حنظل این دشت گمان شکری بود

هر غنچه که بی پرده شد آهی به قفس داشت

این گلشن خون گشته طلسم جگری بود

کس منفعل تلخی ایام نگردید

دیدیم که بی وضع فنا جان نتوان برد

دیوانگی آشوب و خرد دردسری بود

بی چشم تر اجزای فناییم چو شبنم