دیوانگی آشوب و خرد دردسری بود

کس منفعل تلخی ایام نگردید

در حنظل این دشت گمان شکری بود

دیدیم که بی وضع فنا جان نتوان برد

بی چشم تر اجزای فناییم چو شبنم

تا دیده نمی داشت ز ما هم اثری بود

دل خاک شد و عافیتی نذر هوس کرد