بی چشم تر اجزای فناییم چو شبنم

در حنظل این دشت گمان شکری بود

دیدیم که بی وضع فنا جان نتوان برد

دیوانگی آشوب و خرد دردسری بود

تا دیده نمی داشت ز ما هم اثری بود

دل خاک شد و عافیتی نذر هوس کرد

این اخگر واسوخته بالین پری بود