کاین خلعت نازک به بر گل بدنی بود

آخربه تپش مردم وآگاه نگشتم

آن چاه که زندانی اویم ذقنی بود

فردا شوی آگاه ز پرواز غبارم

بیدل فلک از ثابت و سیار کواکب

فانوس خیال من و ما انجمنی بود