بیدل فلک از ثابت و سیار کواکب

آن چاه که زندانی اویم ذقنی بود

فردا شوی آگاه ز پرواز غبارم

کاین خلعت نازک به بر گل بدنی بود

فانوس خیال من و ما انجمنی بود