نفس کشیدن من بی تو شخ کمانی بود

به کوی دوست که تکلیف بی نشانی بود

غبار گشتنم اظهار سخت جانی بود

ز ناتوانی شبهای انتظار مپرس

گذشتم از سر هستی به همت پیری

قد خمیده پل آب زندگانی بود

به هیچ جا نرسیدم ز پرفشانی جهد