من از فسرده دلی نقش پا شدم ورنه

چو شمع شوخی پروازم آشیانی بود

خوش آن نشاط که از جذبه دم تیغت

چو اشک خون مرا بی قدم روانی بود

به طالع کف خاک من آسمانی بود

گلی نچیده ام از وصل ، غیر حیرانی

مراکه چون مژه آغوش ناتوانی بود