به طالع کف خاک من آسمانی بود

خوش آن نشاط که از جذبه دم تیغت

چو اشک خون مرا بی قدم روانی بود

من از فسرده دلی نقش پا شدم ورنه

گلی نچیده ام از وصل ، غیر حیرانی

مراکه چون مژه آغوش ناتوانی بود

فغان که چارهء بیتابی ام نیافت کسی