فغان که چارهء بیتابی ام نیافت کسی

به طالع کف خاک من آسمانی بود

گلی نچیده ام از وصل ، غیر حیرانی

مراکه چون مژه آغوش ناتوانی بود

به رنگ ناله نی دردم استخوانی بود

چه نقشهاکه نبست آرزو به فکر وصال

خیال بستن من بی تو کلک مانی بود