که دل شررکده ی چشمک نهانی بود

نیافت عشق جفاپیشه قابل ستمی

همیشه بسمل این تیغ امتحانی بود

هنوزآن پری ازسنگ فرق شیشه نداشت

به کام دل نگشودیم بال پروازی

چو رنگ ، هستی ما گرد پرفشانی بود

پس از غبار شدن گشت اینقدر معلوم