پس از غبار شدن گشت اینقدر معلوم

که دل شررکده ی چشمک نهانی بود

به کام دل نگشودیم بال پروازی

چو رنگ ، هستی ما گرد پرفشانی بود

که بار ما همه بر دوش ناتوانی بود

به خاک راه تو یکسان شدیم و منفعلیم

که سجده نیز درین راه سرگردانی بود