که سجده نیز درین راه سرگردانی بود

پس از غبار شدن گشت اینقدر معلوم

که بار ما همه بر دوش ناتوانی بود

به خاک راه تو یکسان شدیم و منفعلیم

طراوت گل اظهار شبنمی می خواست

ز خجلت آب نگشتن چه زندگانی بود

علم به هرزه درایی شدیم ازین غافل