طراوت گل اظهار شبنمی می خواست

که بار ما همه بر دوش ناتوانی بود

به خاک راه تو یکسان شدیم و منفعلیم

که سجده نیز درین راه سرگردانی بود

ز خجلت آب نگشتن چه زندگانی بود

علم به هرزه درایی شدیم ازین غافل

که صد کتاب سخن محو بیزبانی بود