کم نیست دهی عرض اثر این قدر از خود

در بارگه عشق نه ردی نه قبولی ست

ای تحفه کش هیچ تو خود را ببر از خود

گرد نفسی بیش ندارد سحر اینجا

در پله موهومی ما کوه گران است

سنگی که ندارد به ترازو شرر از خود

چشمی بگشا منشاء پرواز همین است