هیهات به صد دشت و در از وهم دویدیم

سنگی که ندارد به ترازو شرر از خود

چشمی بگشا منشاء پرواز همین است

چون بیضه شکستی دمدت بال و پر از خود

اما نرسیدیم به گرد اثر از خود

گرتا به ابد در غم اسباب بمیرد

عالم همه راضی ست به این دردسر از خود