یاران عدم تاز، غبار تپشی چند

افکند خیالم به جهان دگر از خود

سهل است گذشتن ز هوسهای دو عالم

گر مرد رهی یک دو قدم درگذر از خود

پیش ازتو فشاندند درین دشت و دراز خود

واکش به تسلیکده کنج تغافل

بشنو من و مای همه چون گوش کر از خود