سایه با آثار این دیوار یک جا می رود

گر سر رفتن بود سوی گریبان رو کنید

شمع زپن محفل برون بی زحمت پا می رود

بی وداع جاه نتوان از دنائت وارهید

طمطراق عالم عبرت تماشاکردنی ست

پیش پیشش بانگ خرگرم است مرزا می رود

زاهدان بر خود مچینید اینقدر سودای پوچ