طمطراق عالم عبرت تماشاکردنی ست

شمع زپن محفل برون بی زحمت پا می رود

بی وداع جاه نتوان از دنائت وارهید

سایه با آثار این دیوار یک جا می رود

پیش پیشش بانگ خرگرم است مرزا می رود

زاهدان بر خود مچینید اینقدر سودای پوچ

ریش و فش آخر چو پشم از کون دنیا می رود