پای طلب گر آبله هم بست می رود

خلق جنون تلاش همان بر امید پوچ

هرچند سعی پیش نرفته ست می رود

آسودگی چو ریگ روانم چه ممکن است

خواهی به سیر لاله و خواهی به گشت گل

با دامن تو هرکه نپیوست می رود

اشکم به رنگ سیل در این دشت عمرهاست