هرچه دمد زین بهار نشئه آفت شمار

درخور شاخ بلند ربشه به گل می رود

تک به هوا می زند خلق زحرص بگیر

گرجه به دوش نفس * رد بهل می رود

در رگ گل آب نیست خون بحل می رود

رنج و الم هم نداد داد ثباتی که نیست

زین مرض آباد یاس دق شد و سل می رود