ظلمت شب با نسیم صبحگاهی می رود

نیست صابون کدورتهای دل غیر ازگداز

چون شود خاکستر از آتش سیاهی می رود

صیقل زنگار کلفتها همین آه است و بس

کیست گردد مانع رنگ از طواف برگ گل

خون من تا دامنت خواهی نخواهی می رود

از خط او دم مزن بیدل که این حرف غریب