چون شود خاکستر از آتش سیاهی می رود

سرخوش پیمانه ناز محیط جلوه ایم

موج ما از خود به دوش کج کلاهی می رود

نیست صابون کدورتهای دل غیر ازگداز

صیقل زنگار کلفتها همین آه است و بس

ظلمت شب با نسیم صبحگاهی می رود

کیست گردد مانع رنگ از طواف برگ گل