از خط او دم مزن بیدل که این حرف غریب

ظلمت شب با نسیم صبحگاهی می رود

کیست گردد مانع رنگ از طواف برگ گل

خون من تا دامنت خواهی نخواهی می رود

بر زبان خامه ی صنع الاهی می رود