حسرت مخموری آن چشم میگون برده ام

خاک چون درسایه ی خورشید خوابد زر شود

سایه وار از بیکسیها حیله جوی غیرتم

بر سرم گر خاک هم دستی کشد افسر شود

سرنوشت خاک من یارب خط ساغرشود

ای جنون تعمیر ازتشویش آسودن برآ

جان سختت چند خشت این کهن منظر شود