جان سختت چند خشت این کهن منظر شود

حسرت مخموری آن چشم میگون برده ام

سرنوشت خاک من یارب خط ساغرشود

ای جنون تعمیر ازتشویش آسودن برآ

آرمیدن کو؟ گرفتم ساعتی چون گردباد

در سر خاکت هوایی پیچد و افسر شود

بیدل از سرگشتگانی منزلت آوارگی ست