آرمیدن کو؟ گرفتم ساعتی چون گردباد

سرنوشت خاک من یارب خط ساغرشود

ای جنون تعمیر ازتشویش آسودن برآ

جان سختت چند خشت این کهن منظر شود

در سر خاکت هوایی پیچد و افسر شود

بیدل از سرگشتگانی منزلت آوارگی ست

اضطرابت چند چون ریگ روان رهبر شود