بخت سیه چو دود شمع چتر زده است بر سرم

رنگ وقار پاس دار بیضه مباد پر شود

خط جبین به فرق ماست، چاره ی همتی کراست

با دم تیغ سرنوشت سجده مگر سپر شود

اشک نشوید این گلیم تا شب من سحر شود

گرد خرامت از چمن برد طراوت بهار

گل زحیا عرق کند تا پر رنگ تر شود