سر به گردون می فرازد نخل چون بی بر شود

سیل بیتاب مرا یارب نپیوندی به بحر

ترسم این جزو تپیدن مایه گوهر شود

عزت ترک تجمل ازکرم افزونترست

گوهر ما را همان شرم است زندان ابد

از گشایش دست می شوید گره چون تر شود

تن پرستان هم مقیم آشیان معنی اند