تن پرستان هم مقیم آشیان معنی اند

سر به گردون می فرازد نخل چون بی بر شود

گوهر ما را همان شرم است زندان ابد

از گشایش دست می شوید گره چون تر شود

مرغ اگر در تنگنای بیضه صاحب پر شود

تیغ موجی برسرت ننوشت تعمیر محیط

ای حباب بی سر و پا خانه ات ابتر شود