چرب و نرمی آبیار دستگاه فطرت است

صفحه آیینه ماتمخانه جوهر شود

چند بفریبد به حیرت شوخ بیباک مرا

نسخه آیینه یارب چون دلم ابتر شود

شعله چون با موم الفت یافت روشنتر شود

یک عرق نم کن غبار هرزه گرد خویش را

بعد از این آن به که پروازت قفس پرور شود