یک عرق نم کن غبار هرزه گرد خویش را

نسخه آیینه یارب چون دلم ابتر شود

چرب و نرمی آبیار دستگاه فطرت است

شعله چون با موم الفت یافت روشنتر شود

بعد از این آن به که پروازت قفس پرور شود

خواب راحت شعله را در پرده خاکستر است

گر غبار جست وجوها بشکنی بستر شود