بعد از این آن به که پروازت قفس پرور شود

چرب و نرمی آبیار دستگاه فطرت است

شعله چون با موم الفت یافت روشنتر شود

یک عرق نم کن غبار هرزه گرد خویش را

خواب راحت شعله را در پرده خاکستر است

گر غبار جست وجوها بشکنی بستر شود

ما سبکروحان ز نیرنگ تعلق فارغیم