گفتگو کم کن اگر عافیتت منظور است

اختلاط ار همه بیگانه بود خویش شود

راحت اندیش مباشید که در وادی عشق

وحشت آرام شود آهو اگر میش شود

بحر هم می رود از خود چو هوا بیش شود

نکشی پای ز دامان تغافل که شرار

رفته باشد ز نظر تا قدم اندیش شود