نکشی پای ز دامان تغافل که شرار

وحشت آرام شود آهو اگر میش شود

گفتگو کم کن اگر عافیتت منظور است

بحر هم می رود از خود چو هوا بیش شود

رفته باشد ز نظر تا قدم اندیش شود

رشته سازکرم نغمه ندارد بیدل

گرنه مضراب قبولش لب درویش شود