سرم به پای بتان خاک شد چرا نشود

چه ممکن است که در بوته گداز وفا

د ل آب گردد و جام جهان نما نشود

برون سایه گل خوابگاه شبنم نیست

توان شد آینه بحر عافیت چو حباب

اگر غبار نفس سد راه ما نشود

مرا ز مرگ به خاطر غمی که هست این است