اگر غبار نفس سد راه ما نشود

برون سایه گل خوابگاه شبنم نیست

سرم به پای بتان خاک شد چرا نشود

توان شد آینه بحر عافیت چو حباب

مرا ز مرگ به خاطر غمی که هست این است

که خاک گردم و دل محرم فنا نشود

ز یار دوری و آسایش ای فلک مپسند