که خاک گردم و دل محرم فنا نشود

توان شد آینه بحر عافیت چو حباب

اگر غبار نفس سد راه ما نشود

مرا ز مرگ به خاطر غمی که هست این است

ز یار دوری و آسایش ای فلک مپسند

که شبنم از برگل خیزد و هوا نشود

دل از غبار تعلق نمی توان برداشت