خروش هر دو جهان گرد سرمه بیخته ای ست

نفس به خانه آیینه ها، هوا نشود

قسم به دام محبت که از خم زلفت

دل شکسته ما چون شکن جدا نشود

تغافل تو مگر همت آزما نشود

گشاد دل نتوان خواستن ز قطع امید

به ناخنی که بریدند عقده وا نشود