به ناخنی که بریدند عقده وا نشود

خروش هر دو جهان گرد سرمه بیخته ای ست

تغافل تو مگر همت آزما نشود

گشاد دل نتوان خواستن ز قطع امید

چنان به فقر ز دام تعلق آزادیم

که عرض جوهر ما نقش بوربا نشود

چه ممکن است رود داغ بندگی ز جبین