تو چو سایه گزین در بیخبری که به زلزله زیر و زبر نشود

ز جنون مشاغل حرص و هوا به تپش مفکن سروکار نفس

خم گوشه زانوش آینه کن که ستم کش شغل دگر نشود

بد و نیک تعین خیره سری زده جام کشاکش دربه دری

ز قیامت دنیی و غیرت دین به تپش شده خون دل یاس کمین

مددی ز فسون جهان یقین که گزیده مار دو سر نشود

ز سعادت صحبت اهل صفا دل و دیده رسان به حضور غنا