ز قیامت دنیی و غیرت دین به تپش شده خون دل یاس کمین

خم گوشه زانوش آینه کن که ستم کش شغل دگر نشود

بد و نیک تعین خیره سری زده جام کشاکش دربه دری

تو چو سایه گزین در بیخبری که به زلزله زیر و زبر نشود

مددی ز فسون جهان یقین که گزیده مار دو سر نشود

ز سعادت صحبت اهل صفا دل و دیده رسان به حضور غنا

که تردد قطره بی سروپا به صدف نرسیده گهر نشود