که هرگز نبردی به بد کار دست

برهنه شود درجهان زشت تو

پسر بدرود بی گمان کشت تو

یکی دین وری بود یزدان پرست

که هرمزد خراد بدنام او

بدین اندرون بود آرام او

به ماهوی گفت ای ستمگاره مرد