آه از آن داغ که خاکستر شوق آلودم

که به رویم مژه برگردد و سیلی نشود

از بدآموزی تنهایی دل می ترسم

که دهی منصب آیینه و راضی نشود

در غم سرو تو واسوزد و قمری نشود

تا به سیلاب فنا وانگذاری بیدل

باخبر باش که رخت تو نمازی نشود